گاهي وقتا كه كار بدي ازم سر ميزنه، بزرگترا از دستم عصباني ميشن. پدر اخم آلود ميشه و دوستم باهام قهر ميكنه. گاهي وقتا منو تنبيه ميكنن. گاهي كار بدم رو برا ديگرون تعريف ميكنن و آبروم رو ميبرن و گاهي منو از داشتن بعضي چيزا محروم ميكنن. اما فقط تويي كه اينطور نيستي. اگه اشتبا كنم، اگه گاهي به حرفات گوش ندم، هرچقدر بد باشم، باز تو با من مهربوني. روت رو ازم برنميگردوني. نعمتات رو ازم نميگيري،كاراي بدم رو آشكار نمي كني و آبروم رو نميبري. فقط كافيه بگم منو ببخش! اونوقت تو با تمام بزرگي و شكوهت به روم لبخند ميزني و نسيم پيغامت رو برام مياره كه بخشيدم!

ميدوني كه گاهي بنده ي خوبي برا تو نيستم. نعمتات رو فراموش ميكنم. به حرفات گوش نميدم و گاهي كاراي اشتباهي ميكنم. اما تو بهتريني. مهربونتريني. وقتي همه سرزنشم ميكنن، وقتي از همه نااميد ميشم، ميدونم كه توهنوز با من دوستي. دوستم داري و با من قهر نيستي! كي ميتونه مثل تو اينقدر مهربون باشه؟ چقدر دوستت دارم و چقدر قلبم از شوق محبت تو لبريزه؛ از محبت تو اي مهربونترين مهربونا...!!!